zaterdag 11 november 2017

Voeding voor het oog

Mijn opa had een hekel aan zoet. Ik heb hem nooit iets zoets zien eten. Hij was dol op vet, speklappen, kaantjes enz. Hij is gestorven toe hij 96 was. Nooit een bril gehad en tot op het laatst gefietst.
Ik ben 61 en tot nu toe red ik me nog prima zonder leesbril. Ik heb al -1/2 en -1/4 sinds ik 15 jaar ben en draag alleen als in het donker auto moet rijden een bril. Veel mensen gooien het op goede genen. Maar dat is niet de enige reden denk ik. Voeding speelt een belangrijke rol bij het gezond houden van de ogen.
Er zijn een aantal oorzaken aan te wijzen voor verslechterende ogen, die misschien wel een grotere rol spelen dan ouder worden.
Chung-Jung Chi een onderzoeker bij een groot onderzoekscentrum voor voeding en veroudering ontdekte dat een verslechterend gezichtsvermogen meer te maken heeft met voeding dan met leeftijd. Hij onderzocht de gegevens van 20.000 vrouwelijke verpleegkundigen en met name degene die staar, diabetische retinopathie of leeftijdsgebonden maculadegeneratie kregen. Ze hadden een ding met elkaar gemeen: een dieet met veel bewerkte koolhydraten en suikers. Degene met de meeste koolhydraten hadden een 2 en half keer grotere kans op een troebele ooglens dan degene die de minste koolhydraten aten.
Australisch onderzoek bevestigde Chi's bevindingen. Dit onderzoek laat ook zien dat ook het soort koolhydraten dat je eet verschil maakt . Zelfs bij niet diabetici kan staar in ieder geval deels ontstaan door glucose intolerantie en insulineresistentie. Hoge bloedsuikers leiden tot glycering: hierbij binden suikers aan oog eiwit.
Net als bij de oren zorgen stoffen als vitamine C, vitamine A, vitamine E, vitamine B2, selenium, zink en carotenoïden voor het beperken van de schade van vrije radicalen, die via lichtstralen op de ooglens komen.
Een belangrijke rol is weggelegd voor met name luteïne, een carotenoïde dat beschermt tegen vrije radicalen en in grote hoeveelheden in de macula van het netvlies voorkomt. Het is aan te raden te zorgen voor een ruime inname van carotenoïden, zoals luteïne, maar ook zeaxantine en astaxanthine, door veel groeten en fruit te eten, aangevuld met noten en af en toe vette vis. Astaxanthine wordt gemaakt door algen en kan geslikt worden in de vorm van een supplement.
Dus wortelen zijn echt goed voor de ogen.

zaterdag 14 oktober 2017

ook de oren

Heel vaak hoor ik mensen van mijn leeftijd (61) berustend zogenaamde ouderdoms kwaaltjes accepteren. Ach ja dat hoort bij de leeftijd. Veel mensen van mijn leeftijd tobben al met hun gehoor en hebben al een gehoorapparaat. Ik vermoedde altijd al dat er een relatie moest zijn tussen leefstijl en het gehoor. Ik heb er nooit iets over geschreven omdat ik er niets over kon vinden. Vandaag lees ik in de krant dat er een pil bij de Etos ligt om gehoorschade te voorkomen. In de pil zitten hoge concentraties magnesium, vitamine E, vitamine A en  C. Het gehoor verslechtert namelijk door een biologische oorzaak. De zogenaamde haarcellen in je oren maken bij lawaai vrije radicalen aan en die giftige stoffen vernietigen gehoorcellen. Dit zorgt voor blijvende gehoorschade.
De pil is vooral bedoeld voor jongeren die naar een festival of feest gaan en de pil preventief kunnen slikken om gehoorschade te voorkomen, doordat de vitaminen de vrije radicalen opruimen.
Voor mij is dit een bevestiging van wat ik altijd al dacht. Als je super goed voor je lichaam zorgt, heel veel biologische groenten en fruit eet en veel beweegt, zorg je ervoor dat je lichaam zoveel mogelijk vrije radicalen opruimen kan. Dat dit ook goed is voor je oren heb ik altijd vermoed. Maar het lijkt erop dat het nu ook wetenschappelijk is aangetoond.

vrijdag 8 september 2017

Discipline?

Discipline heeft volgens het woordenboek twee betekenissen. Ten eerste is het een karaktereigenschap, waarbij iemand doet wat van haar verwacht wordt. Ten tweede is het een vakgebied. Een persoon met discipline doet wat van haar verwacht wordt en volgt goed regels op.
Honger lijden? Met verschrikte ogen en ontzet kijken een aantal ietwat gezette dames van mijn leeftijd me aan. Ik ben op een verjaardag.
Er zijn mensen die me kennen van de cursus die ik geef: "De helende natuur". Zonder dat ik het wil komen er vragen over mijn in de ogen van sommige mensen ietwat spartaanse leefwijze. Zo ervaar ik het zelf overigens helemaal niet.
Mensen willen heel graag weten hoe ik fit blijf. Maar als ik vertel wat ik er voor doe, is er ontzetting.
Ik moet hard werken en er veel voor laten om gezond en slank te blijven. Bij andere mensen gaat dat misschien makkelijker. Ik zorg voor voldoende beweging elke dag, ik eet altijd wat minder dan ik op kan, nooit tussen de maaltijden door en ik heb suiker geschrapt uit mijn menu. Wat suiker betreft maak ik geen uitzondering, nooit.
Is het discipline: vraagt een van de vrouwen ontzet. Hoewel ik dat bevestig, blijf ik twijfelen over het woord discipline. Ik ben totaal niet gedisciplineerd. Ik hou me niet bezig met wat anderen van me verwachten en als er regels zijn waar ik het nut niet van in zie word ik opstandig.
Maar ik ben erg goed in dingen doen die ik me voorgenomen heb. Ik verzin niet graag uitvluchten om iets niet te doen wat ik graag wil doen.
Iedereen is vrij haar eigen levensproject uit te kiezen en uit te werken. Een van mijn projecten is de fitheid en gezondheid van mijn lichaam. Ziekte kun je niet altijd voorkomen maar ik wil er alles aan gedaan hebben. Je kunt afstand doen van de verhalen die je over jezelf vertelt. Je kunt kiezen wat je wel wil zijn. Ik wil graag slank en fit zijn. Het voelt heerlijk.
Ik heb er veel voor over, maar wel elke avond een heerlijk glas wijn en ook wel eens twee!

woensdag 9 augustus 2017

bos als medicijn

Ik heb nooit begrepen wat er met me gebeurde. Maar dat ik voorgoed veranderd ben door 2 maal per dag een uur met de hond in het bos te gaan wandelen, zo'n 15 jaar geleden, is voor mij zeker.
Misschien is het mede te danken aan het effect van de phytonciden. Phytonciden zijn etherische oliën die afgescheiden worden door blad, schors en wortel van bomen.
Tijdens het wandelen in een bos ademen we deze stoffen in.
Qing Li is voorzitter van de society of Forest medicine in Japan. Hij is geïnteresseerd in het effect van de natuur op ons immuunsysteem. Het is aangetoond dat mensen die in de buurt van bossen wonen minder vaak ziek zijn. Dat wandelen in het bos ons cortisol in het bloed verlaagd en daarmee zorgt voor minder stress is al aangetoond.
Qing Li heeft onderzocht wat het bos doet met onze NK (natural killer) cellen. NK cellen zijn witte bloedlichaampjes die zelf destructieve berichten sturen naar kankercellen en naar door virussen geïnfecteerde cellen. Stress, ouder worden en pesticiden kunnen zorgen voor een vermindering van de NK cellen.
Een onderzoeksgroep doet 3 dagen een ochtend- en een middagwandeling in het bos. De NK cellen zijn na 3 dagen met 40% toegenomen. Een maand later nog met 15 %.
Ook alleen het verstuiven van de etherische olie in een kamer blijkt voor een toename van de NK cellen te zorgen met 20%. Voor dit onderzoek werd de etherische olie van de Hinoki cypres gebruikt.
Leuk duitse documentaire over het helende bos "therapie unter tannen"
http://www.3sat.de/mediathek/?mode=play&obj=66178

donderdag 3 augustus 2017

Stilte

Ik ben verslaafd aan stilte. Lastig in Nederland.
Maar gelukkig is het in mijn huis heel stil, hoewel ik ook graag radio 1 op de achtergrond aan heb of klassiek muziek.
Ik denk dat gebrek aan stilte het nieuwe roken wordt. Eerst hadden we zitten of te weinig beweging als het nieuwe roken, dat wordt over een tijdje het gebrek aan stilte.
Veel moeilijker op te lossen dan te weinig beweging en roken. Met roken kun je stoppen en bewegen kun je zelf voor zorgen. Hoe los je het gebrek aan stilte op?
In het weekend had ik vrienden op de fiets uit Rotterdam. De twee vrouwen fietsten een aantal dagen door de het rivierenland en waren lyrisch over de rust in mijn omgeving. Een van de vrouwen vertelt geëmotioneerd dat haar limiet bereikt is. In haar huis is er al twee jaar lawaai van werken aan een fundering. In haar volkstuin komt ze ook nog weinig vanwege klussende buurmannen, treinrails en festivals. Ik kan nergens heel vertelt ze wanhopig.
Als we met onze kinderen op vakantie gingen met de auto mochten we om de beurt een verzoek cd afspelen. Dat was de tijd van de cd's van Paul de leeuw,  heel erg leuk en ze doen me nog steeds aan onze fantastische vakanties denken, maar ik vroeg altijd een cd met stilte. Doe niet zo flauw mama. Helaas bestaat dat niet, stilte die je af kunt spelen om alle lawaai te overstemmen. De stilte in de natuur heeft voor mij de grootste waarde, daar voel ik me het meest thuis. Natuurgeluiden zijn ook nooit lawaai. De enorme populieren achter in de tuin geven een heerlijk oorverdovend lawaai bij veel wind. De kikkers in warme zomernachten. Hoort allemaal bij stilte voor mij.
Toch kun je stilte ervaren ook als het niet stil is. Als ik heel geconcentreerd in de tuin aan het werk ben, kan ik enorm schrikken als er plotseling iemand voor mijn neus staat. dan heb ik niets gehoord, geen auto, geen bel.
Erling Kagge heeft een boek geschreven over stilte; jezelf staand houden in een wereld vol lawaai.
Als hij zich niet aan de wereld kan onttrekken door te wandelen, klimmen of zeilen, probeert hij de wereld buiten te sluiten. Het kostte tijd om dat te leren. Voor hem betekende dat een eenzame tocht over de Zuidpool van 50 dagen. Hij schrijft dat je de stilte overal kunt vinden. Je moet leren je terug te trekken, je eigen pad te volgen en op zoek gaan naar je eigen Zuidpool.



zaterdag 1 juli 2017

Hoop

Het is zaterdagochtend 24 juni ongeveer 9 uur. Mijn vrienden op de fiets-gasten zijn net vertrokken.
Over een uur staat er een groep mensen in de tuin. Als laatste bijeenkomst van mijn cursus "De helende natuur", geef ik een rondleiding in de tuin. Wat ga ik vertellen?
Ik wil niet alleen iets vertellen over de geneeskrachtige planten, eetbare planten en theekruiden die ik in de tuin geplant heb, maar ook over mijn ideeën en gedachten over mijn stukje grond.
Ik lees, zoals elke zaterdagochtend het financieel dagblad. In de bijlage een fantastisch verhaal over een Braziliaanse fotograaf Sebastiaan Salgado. Salgado heeft 10 jaar de wereld over gereisd op zoek naar landschappen, dieren en mensen die nog onaangetast de door de "beschaving" leven. De "beschaving" waarmee de mens zijn eigen leefomgeving vernietigt.
Salgado is zelf geboren in het "paradijs". Zijn vaders landerijen bestonden uit dicht beboste heuvels, watervallen en dieren. Hij verlaat het paradijs om te gaan studeren. Vele jaren later keert hij terug. De boerderij van zijn ouders verlaten en doods. De bomen zijn gerooid en de watervallen en vogels verdwenen.
Met zijn vrouw besluit hij zeshonderd hectare te gaan her beplanten, tweeën miljoen boompjes, honderdvijftig verschillende soorten. Het duurde 10 jaar, het oerwoud was terug.
Dan weet ik het. Hoop. Dat is wat ik ga vertellen. Dat was ook wat ik voelde toen ik hier twee jaar geleden kwam wonen. Er is hoop voor deze mishandelde grond. Ik tuinier op in principe vruchtbare kleigrond. Als ik een spade in de grond stak, geen enkele pier en keiharde grond. Ik had het gevoel dat ik hier moest komen om dit stukje kale grond weer te laten fladderen, zoemen en krioelen van leven.
We zijn bomen (60) en struiken (200 m) gaan planten en heel veel planten.
Na twee jaar zijn er al veel vogels, vlinders, bijen en onder de grond begint het ook al te leven.
Hoop. Salgado brengt een boodschap van hoop. er is nog zoveel prachtigs over van onze planeet.
Hij laat na zijn dood het bos achter van zijn jeugd. De vernietiging van de aarde is niet onomkeerbaar, maar we moeten wel allemaal zelf iets doen.

Ja zeggen

Kun je wel nee zeggen, vraagt een cursist?
Er staan 3 schattige meisjes bij de voordeur. Ze komen stroopwafels verkopen. Ik eet geen stroopwafels en het doel spreekt me ook niet zo aan, maar de meisjes wonen bij mij in de straat, dus ik koop een pakje stroopwafels.
Kan ik wel nee zeggen? De hele week denk ik al na over deze vraag.
Vanmorgen lees ik in de bijlage van dat fantastische inspirerende financieel dagblad een stukje van Harry Starren. Harry Starren is schrijver en spreker en geeft wekelijks een lesje in onorthodox denken. Hij schrijft deze week over Hans Becker, voormalig directeur van de zorginstellingen van Humanitas, die als eerste de Ja-cultuur noemde. Als medewerkers een voorstel doen zei hij: "ja". Maar dan moet je het wel zelf doen. Een uitgebreid artikel over deze ja-cultuur heeft een aantal jaren geleden in het financieel dagblad gestaan. Ik spel deze krant op zaterdagochtend en elke week haal ik wel iets uit wat me inspireert. Ik denk dat het toen begonnen is. Ik ga eens wat minder twijfelen en wat vaker volmondig Ja zeggen. Dat heeft me veel goeds gebracht. Ik heb zoveel ontdekt over mezelf.
Sinds ik besloten heb om meestal en op veel dingen, ja te zeggen, kan ik veel beter nee zeggen.
Je gaat ontdekken wat echt belangrijk is in het leven, waar je gelukkig van wordt.