Op aanraden van een vriendin stapte ik een tweedehands kleding winkel binnen in Wageningen. Mijn oog viel direct op een opvallend bloesje. Ik ben gek op oranje. Ik keek verder tussen de kleren. Het is een klein, stil winkeltje, ik kon er niets aan doen dat ik het gesprek hoorde tussen de eigenaresse en een klant. De klant werd gevraagd om mee te doen met een modeshow, binnenkort in de Junushof nog wel. Ik spits mijn oren. De klant twijfelt, wat?!!! Ik wil wel, ik wil heel graag schreeuw ik in mijn hoofd. Mijn grote droom, meelopen in een modeshow. Vooral een droom die ik als jong meisje had. De maten die je moest hebben dat kwam aardig in de buurt, maar ik ben 1.63 m. Daar kun je niets aan veranderen. Terwijl ik tussen de kleren zoek blijf ik hoop houden dat de eigenaresse zal zien dat ik er best goed uitzie en dat 70 plus vrouwen een doelgroep kunnen zijn. Dat ik een uithangbord zou kunnen zijn om oudere vrouwen de winkel in te lokken. Na diverse kledingstukken gepast te hebben, besluit ik het oranje bloesje te kopen. Terwijl ik sta af te rekenen denk ik, het kan nog.... Een maal over de drempel besef ik dat het mijn laatste kans was en begrijp ik niet waarom ik dit zo graag wou en wil.
Een paar weken later zit ik het NOS journaal te kijken. Grote Parijse modehuizen contracteren oudere modellen. Een prachtige oudere vrouw met lang grijs vertelt dat ze op dit moment veel gevraagd wordt. De modehuizen hebben ook ontdekt dat de huidige ouderen wat te besteden hebben en het ook willen uitgeven. Toch niet zo'n gek idee van mij 70 plussers op de catwalk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten