Dat wil de consument nu eenmaal, is het argument van de industrie als antwoord op vragen over verspilling van bijvoorbeeld niet rechte komkommers, vervuilende producten of onzinnige diensten. De consument wil niks, de consument wordt iets aangepraat en de consument volgt. Ik heb niet gevraagd om de zelfscankassa. Nooit gemist. Nu de zelfscankassa er is, maak ik er gebruik van. behalve als het druk is en er bij de kassa met mens wel plaats is. Ik ga naar de zelfscankassa omdat ik bang ben om een schakel te missen en dat ik het dan niet meer snap., zoals mijn moeder op het eind van haar leven.
Lang geleden, toen de postcodes werden ingevoerd, heeft een vriendin koppig jarenlang volgehouden geen postcodes te vermelden bij het versturen van brieven en kaarten. Dan werkte je mee aan de automatisering, dat zou banen kosten. Best mogelijk, maar ik geloof niet dat je zulke ontwikkelingen in je eentje of met een groepje tegenhoudt.
Wat wil de consument? Veel mensen vinden het betutteling als je in bijvoorbeeld ziekenhuizen geen ongezonde producten meer krijgt of in de kantine kan kopen. Maar is reclame dan geen betutteling. Of de manier waarop we bijna gedwongen worden ongezonde keuzes te maken in supermarkten door slimme marketing en inrichting van de winkel. Zelfs bij de zelfscankassa liggen de zakjes pepernoten voor het grijpen.
We moeten ons realiseren dat we voortdurend beïnvloed worden. Door voorbeelden van mensen om ons heen, door eclame en door hoe winkels en onze hele samenleving is ingericht. Het is een illusie om te denken dat je iets zelf bedenkt?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten