Ik zie er enorm tegenop. De hele ochtend dubben; korte broek, lange broek, t-shirt met korte mouwen of het thermoshirt met lange mouwen. Dit is echt de laatste keer dat ik die 7 heuvels op en af ga rennen. Net voor ik weg moet beslis ik; korte broek en lange mouwen ook handig voor het snot. Ik pak mijn tas in. OV pas en bankpas in achterzakje van de korte broek. De tas moet ik aan de hekken in het startvak achterlaten, dus alleen oude kleren mee, een flesje water en een oude jas aan. Op het station Arnhem-Zuid wacht ik op de trein naar Nijmegen. Er komt een oudere man aanlopen. Ik zie eerst zijn gezicht. Zijn gezicht komt me bekend voor, ik zie hem wel eens hardlopen in Randwijk en in Wageningen. Dan valt mijn blik op zijn borst, pontificaal vastgespeld zijn startnummer. Ik sla mijn handen voor mijn mond en roep paniekerig: mijn startnummer vergeten. De man kijkt me ontzet aan. Het startnummer met mijn naam en een chip om alle doorkomsten te meten. Het startnummer dat ik al weken klaar heb liggen op een zichtbare plek, bang dat ik het zou vergeten. De kleren die ik aan heb lagen naast het startnummer! Ik kijk op de klok kan ik nog terug? Dat gaat heel krap worden en veel stress opleveren. Ik ga het wel in Nijmegen vragen of er nog iets te regelen is. Zo niet ga ik gewoon meelopen.
Het perron is inmiddels gevuld met allemaal mensen in sportieve kleding en hardloopschoenen. Ik plof in de trein naast een vrouw in een groene jas. Ik ben nog ontdaan en vol ongeloof van mijn toch wel domme actie. We raken aan de praat. Ze is geblesseerd en heeft haar startnummer meegenomen voor het geval ze er iemand een plezier mee zou kunnen doen. Ongelovig kijk ik haar aan. Ik ga in de trein zomaar naast iemand zitten en die iemand heeft een startnummer over? Moet je er nog iets voor hebben vraag ik? Nee hoor dat hoeft niet. Ze geeft me de envelop met het nummer. Je moet alleen nog spelden regelen zegt ze. Ik kijk ontdaan naar het nummer, leuke naam zeg ik: Ilja.
Het is koud en het wachten duurt lang. Als het startvak opent moeten de kleren uit, maar dan duurt het nog zeker 10 minuten voor je kunt gaan rennen. Verkleumd begin ik te lopen. Nu rustig blijven, mijn eigen tempo zoeken. Ik had er dit jaar weinig vertrouwen in. De jaren gaan tellen. Ik had tegen iedereen gezegd als ik binnen de 1.43 binnen ben, ben ik tevreden. Een loop van 15 km met 7 min of meer pittige heuvels moet je goed doseren. Ik moet zorgen dat ik de laatste 4 km die helemaal heuvelaf gaan nog genoeg over heb om daarvan te kunnen profiteren. Tijdens het lopen snap ik waarom ik niet meer mee wil doen. Ondanks dat ik nooit met een horloge of met de telefoon loop, ook nu niet, ben ik toch met de tijd bezig. De knop gaat om in mijn hoofd. Ik ga genieten. Ik hoor de tientallen roffelende voeten in hardloopschoenen en voel me gedragen. Ik hoef niets te bewijzen. Ik kan het nog, het gaat lekker. Onderweg roepen mensen hup Ilja. Te laat realiseer ik me dat ik dat ben. Ik doe gewoon weer mee volgend jaar. Wat is dit toch heerlijk. Mijn zoon en schoondochter wachten bij de finish. Je hebt er 1 uur, 42 minuten en 20 seconden over gedaan!
Ik reis samen met mijn zoon en schoondochter terug. Zij hebben ook gelopen maar starten veel eerder. en zijn veel sneller. Ik loop het treinstation binnen en zie naast me een groene jas. He Ilja, 1.42 ik hoop dat ik je startnummer waard was. We lachen, volgend jaar doe ik ook mee, hoor, roept ze me na.
Mijn zoon vertelt dat er 13 vrouwen tussen de 70 en 74 jaar mee hebben gedaan, 6 vrouwen tussen de 75 en 79 en geen vrouw van 80 jaar of ouder, Ter plekke besluit ik dat mijn doel is mee blijven doen tot mijn 80 ste.
Meedoen is belangrijker dan de tijd.