wroeten

Ik zie dat ik de laatste tijd weinig geschreven heb. Dat komt vooral doordat ik me de afgelopen twee maanden ondergedompeld heb in mijn anorexia verleden. Ik wilde het nu een keer gaan uitzoeken of ik er achter kan komen waarom ik deze ellendige ziekte gehad heb. Waarom nu? Daar zijn eigenlijk drie aanleidingen voor. Mijn moeder is overleden. Dat geeft vrijheid. Ik heb het nooit met haar kunnen bespreken. 

De tweede reden is de NLP intensive. Tijdens een sessie familieopstellingen begon ik zo hard te huilen dat het me compleet overviel. Ik was erg verbaasd dat er blijkbaar nog steeds verdriet zit. De derde reden is Griet op de Beeck. Griet heeft me al vaker in mijn leven aan het denken gezet. Ze heeft ooit een zomer lang columns geschreven in de krant met als thema: "Dat had ik eerder willen weten". Die zin is lang blijven hangen. Ook een zin waar ik lang op ben blijven kauwen is: "een goede relatie helpt je om de beste versie van jezelf te worden". Toen pas besefte ik wat een geluk ik heb en wat een goede keuze ik heb gemaakt meer dan 40 jaar geleden. Daar heb ik in eerdere blogs al over geschreven. 

Deze keer zat ik bij een lezing/optreden van Griet in de Kik in Elst. Ze is een hele goede spreker. De zin treft me tussen mijn ogen:" Iedereen heeft een trauma. Ga er mee aan de slag. Geblokkeerde hersenverbindingen herstellen en ge voelt u een ander mens." Direct denk ik : zou anorexia ook een trauma zijn? Eigenlijk wist ik het antwoord al.

Ik voel de uitverkochte zaal met allemaal vrouwen en een enkele man, achter me. Iedereen heeft een trauma, maar je moet er wel mee aan de slag willen. Wroeten in mijn jeugd om oorzaken te vinden en ook nadenken over de gevolgen van deze ziekte in de rest van mijn leven, heeft mij behoorlijk bezig gehouden. Het was tijdelijk toch wel een obsessie geworden. Ik lag er 's nachts ook wakker van. Ik heb vooral veel nagedacht over hoe ik het verhaal op papier ging zetten. Hoe ga ik het vertellen. Op een manier dat het ook nog interessant is om naar te luisteren. Het is ook goed om duidelijk te maken dat ik er niet altijd mee bezig was. Soms liep ik tegen de gevolgen aan, die een leven lang meegaan en dan moet ik er iets mee. 

Bij het onderzoek ben ik begonnen bij de wetenschap. Wat is er inmiddels bekend over anorexia? Doordat de wetenschap zoals gewoonlijk is blijven hangen in een tunnelvisie, die vooral de moeder als hoofdschuldige bleef aanwijzen, is er lang geen vooruitgang geboekt. Dat is bijzonder treurig aangezien anorexia de dodelijkste psychiatrische ziekte is. Bovendien is de weg naar genezing bijzonder moeizaam en lang. Maar liefst 55 % van de meisjes herstelt nooit en 5-10% overlijdt. In 5 eerdere blogs komt anorexia ter sprake: 11 dec. 2013, 23 april 2023, 25 okt.2023, 25 okt.2020 en 16 maart 2025. 

De ziekte werd tot voor kort alleen psychologisch uitgelegd. Dat is niet het hele verhaal. In mijn blog van 11 december 2013 schrijf ik over mijn vermoeden dat er een verband is tussen anorexia en ADHD en over storingen in het neurotransmitter systeem. De huidige wetenschappelijke inzichten bevestigen de relatie tussen ADHD en anorexia. Meisjes die gediagnosticeerd zijn met ADHD hebben een 2 tot 3 keer grotere kans op anorexia. Dit wordt veroorzaakt door een storing in het dopaminesysteem. (neurotransmitter) Ook is er een aanleg gevonden in de genen op chromosoom 12. Al op kleuterleeftijd zijn er stofjes te vinden in het bloed die gekoppeld kunnen worden aan anorexia. 

De aanleg heb ik, maar dan komen er de omstandigheden bij die ervoor zorgen dat de ziekte zich ook manifesteert. Terugdenkend aan mijn jeugd, zijn er veel momenten waarop ik niet de bevestiging en ondersteuning heb gehad die ik nodig had. Een moeder die het niet kon opbrengen om haar dochters complimentjes te geven. Niet echt geïnteresseerd in mijn schoolresultaten. Een afwezige vader. Kortom er werd goed voor me gezorgd, maar ik werd niet gezien. In een eerder blog over anorexia schrijf ik over Glennon Doyle en haar boek ongetemd leven. Dit boek heeft me veel duidelijk gemaakt. Glennon legt het probleem uit aan de hand van kooien. Dat gegeven heb ik gebruikt in mijn verhaal over anorexia. In welke kooien heb je opgesloten gezeten en hoe ga je jezelf hieruit bevrijden. Hoe ga je leven in vrijheid? In het verhaal heb ik de kooien stuk voor stuk beschreven en ook wat ik gedaan heb om er uit te komen. Ik heb ontdekt dat de meest pijnlijke levenslange en onherstelbare schade is dat je vrienden en vooral vriendinnen kwijtraakt. Ook al is het contact er weer, het gat blijft en ruimte om weer beste vriendinnen te worden is er niet meer. 

Het verhaal is af en dat voelt heel goed. Er wordt een boekje van gemaakt met een paar foto's. Op de voorpagina kom een foto van een arend, prachtig zwevend met de vleugels uitgeklapt. De arend heeft meerdere betekenissen, het staat voor mij voor vrijheid en ook doet het me denken aan de tekst die op de rouwkaart en het graf van mijn geliefde tante staat: "Sparrows fly in flocks, eagels always fly alone. " Ik ga mijn broer en zus vragen er hun herinneringen aan toe te voegen. 

En dan is het klaar?