De natuur, dat ben ik

Voorafgaand aan de verkiezingen heb ik veel gediscussieerd.  Mensen die mij kennen weten dat ik, eigenlijk mijn hele leven al, milieu bewust leef. e partij waar ik op wild stemmen, staat niet bekend als een milieu vriendelijke partij. Dat riep vraagtekens en verbazing op. Maar het milieu dat ben ik zelf. Ik ben al op mijn zeventiende gestopt met vlees eten. Ik heb pas toen ik 28 was mijn rijbewijs gehaald omdat ik autorijden te milieu vervuilend vond. Ik hou eigenlijk erg van autorijden maar ik doe het heel weinig. Alleen als ik alle andere mogelijkheden overwogen heb. Onze kinderen moesten altijd fietsen naar school, ook als het regende. Ik doe tot ongeveer 20 tot 25 km alles zoveel mogelijk op de fiets. Ik hou niet van vliegen en probeer milieubewust boodschappen te doen.
Toch heb ik op een partij gestemd, die niet het milieu als belangrijkste standpunt uitdraagt.
Milieu is voor mij een kwestie van keuzes maken, van gedrag. Ik ken mensen die groen links stemmen en met de auto naar de huisarts gaan als het regent.(300 m)
Natuurlijk kan het goed zijn als de overheid maatregelingen neemt om milieubewust gedrag te stimuleren. Toch geloof ik dat we als individu meer kunnen bereiken. Alles wat je doet en iedere keuze die je maakt heeft invloed.
In het duurzaamheidscafé in Nijmegen, was een van de sprekers prinses Irene. Zij benadrukte het belang van een persoonlijke band met de natuur. En dat zijn planten, dieren, mensen, de aarde, rivieren enz. Als je een persoonlijke band opbouwt met de natuur om je heen, ben je er ook zuiniger op.
Haar advies: wees vriendelijk en aardig, niet alleen voor je medemens, maar ook voor de dieren, planten en de rest van onze natuur.

kwijt

Een weekje naar Frankrijk. Naar het gebied waar we 15 jaar een huis hebben gehad. Een streek met een prachtige natuur en heel weinig mensen.
We komen aan, auto uit, wat opvalt is de oorverdovende stilte. Het toetert in je oren. Even wennen weer, maar wat is dat heilzaam voor je hersenen. Wat knap je op van een weekje stilte.
De stilte was er ook binnenshuis, geen internet, alleen franse TV.
De eerste avond leidde dat bij mij tot een lichte paniek. Wat moet ik deze week doen.
De kist met boeken bracht uitkomst. Na een tijdje was ik helemaal verdiept in een boek. Urenlang lezen. Gelukkig kan ik het nog, me concentreren. Ik ben het nog niet kwijt.
Wat we in Nederland wel voorgoed kwijt zijn en waar niemand zich druk om lijkt te maken.
STILTE. Ik word heel droevig van deze constatering. Ik vind Nederland een geweldig land. Ik zou nergens anders willen wonen. Maar wat mis ik die heerlijke stilte.

zaaien

Binnenkort begin ik weer met zaaien. Ik zaai alleen eetbare planten, kruiden en groenten. Voor ik begin probeer ik een assortimentslijst te maken met zowel zaai voorschriften, winterhardheid en ook of de plant geneeskrachtig is, wat de werking is en andere bijzonderheden die ik tegenkom.

Een van mijn meest dierbare planten is Dracocephalum moldavicum. Deze plant is prachtig in de tuin, een fantastische bijenplant en heerlijk om te drogen voor kruidenthee. Eenmaal geproefd als kruidenthee, wil je deze plant nooit meer missen.

Bovendien ook een geneeskrachtige plant, die in China ingezet wordt bij hart- en vaatproblemen.

Op internet kom ik een verhaal tegen over onderzoek naar deze plant in Iran. In Iran is een natuurlijk geneesmiddel gemaakt van Dracocephalum en ingezet bij mensen met dementie. Met opmerkelijk goede resultaten.Het middel heet Melitropic. De wetenschappers gaan stappen ondernemen om het middel op de internationale markt aan te bieden.

Of dit middel met enthousiasme begroet zal worden in Nederland, betwijfel ik.

Veel artsen vinden plantaardige geneesmiddelen op zijn minst onzin of zelfs kwakzalverij.

Ik ben ook meer een voorstander van het voorkomen van ziekten. Daar ben ik druk mee bezig. Nu ook met het voorkomen van alzheimer door het drinken van die heerlijke Dracocephalum thee.

Dat is niet hard werken deze keer, maar gewoon lekker.

 

goede vriend

Hoera, ik heb zevenblad in de tuin en paardenbloemen en brandnetel en weegbree. Tijdens een lezing probeer ik mensen te motiveren paardenbloemen in hun grasveld te laten staan. Het is prachtig, goed voor de bijen en bijzonder gezond. De hele paardenbloem is eetbaar en heerlijk. vooral de wortel is erg lekker meegebakken met ui en paddenstoelen bijvoorbeeld. De wortel zit vol inuline, bijzonder goed voor de darmbacteriën. Ik zie geschokte gezichten. Niet zo zeer vanwege het eten van de paardenbloemen, maar vanwege de paardenbloemen in het maagdelijke grasveld.
Ik vertel dat ik in een gedeelte van mijn tuin een mooi veldje met zevenblad groeit. En dat ik daar helemaal niets aan ga doen. Ik laat het zevenblad staan en ik vind het heerlijk en prachtig. Ik ga proberen planten er in te zetten die sterker zijn dan zevenblad, zoals phlomis. Kijken of ze de concurrentie aan kunnen. Lijkt me prachtig. Ik vertel dat ik planten niet meer verdeel in planten en onkruid, maar in eetbaar en niet eetbaar.
Natuurlijk heb ik ook wel eens teveel van een bepaalde plant. Het eerste jaar stond de hele tuin vol met heermoes. Dat hebben we opgelost door het eerste jaar heel intensief te maaien. In het tweede jaar is de heermoes bijna verdwenen, dus kunnen we de tuin wat meer laten verwilderen en alleen paadjes maaien in het hoge gras.
Er bestaat een grote angst om de controle te verliezen. De tuin is een metafoor voor het leven. Als je in je leven wat meer durft los te laten en minder gaat plannen, durf je dat ook in je tuin. En wat er dan gebeurt is bijzonder. Dat heb ik al in mijn vorige kleine tuin ervaren. Ik durfde de tuin steeds meer los te laten en af te wachten. Eerlijk, het werd steeds mooier. Ook in mijn leven gebeurden er bijzondere dingen omdat ik minder ging plannen en meer op avontuur ging. Ook mijn leven werd mooier.

Mijn buurman tegenover vraagt heel vaak, wanneer we het gras weer gaan maaien. Zelf heeft hij een gemillimeterd grasveld, angstvallig word elk onkruidje doodgespoten. Want ja, anders verlies je het van de natuur. Gelukkig zijn de buren naast ons wat nonchalanter en spuiten ze niet.
We verliezen het altijd van de natuur. Wat zou het mooi zijn als we leren samen te werken met de natuur.
Dat we de natuur niet zien als vijand maar als altijd aanwezige zeer goede vriend, die het bijzonder goed met ons voorheeft.

gezondheid

Gezondheid is hard werken.
Als je mensen vraagt wat het belangrijkste in hun leven is, zeggen veel mensen mijn gezondheid. Je zou verwachten dat je er dan ook veel voor wil doen om gezond te worden of te blijven.
Dat valt vaak wel tegen. Laatst zat ik op een verjaardag naast een heel aardige meneer. We hadden echt wel een klik. Daar waren we het samen over eens. Totdat ter sprake komt, wat ik doe. Ik hou me bezig met gezondheid zeg ik in zulke gevallen. De nieuwsgierigheid is gewekt.
Ik begin te vertellen: ik eet geen vlees, ik eet minimaal 400 gram biologische groenten per dag, vier stuks fruit en vul dat aan met een ruim gebruik van kruiden en wilde planten, verwerkt in smoothies en pesto's. Ik vermijd het gebruik van suiker, behalve een stukje chocolade en eet drie maaltijden per dag en niets tussendoor.
Ik slik visolie, vitamine D, Q 10, K2, duindoornolie en teunisbloemolie supplementen.
Verder zorg ik voor iedere dag minimaal een uur buiten bewegen.
O ja en ik douche koud na.
Mijn gesprekspartner zit met een groot stuk taart mij aan te kijken en draait zich om naar de buurvrouw aan zijn andere zijde.
Mensen willen liever niet horen dat gezondheid hard werken is.

inspireren

Op een bijeenkomst van Velt spreek ik een Velt bestuurslid uit Limburg. Hij vraagt waar ik les in geef. Ik vertel dat ik officieel siertuin lesgever ben, maar dat mijn programma vooral bestaat uit het vertellen over het gebruiken van kruiden en wilde planten en over het effect op onze gezondheid.
Hij vraagt of ik herborist ben en zo ja waar ik de opleiding gedaan heb. Hij kent meer mensen die in Maastricht op de Europese academie de herboristenopleiding gedaan hebben.
Hij vraagt of ik er in mijn dagelijks leven wat mee doe. Ik stond anders was ik van mijn stoel gevallen.
Hoe zou ik kunnen vertellen over het dagelijks gebruiken van kruiden en wilde planten als ik het zelf niet doe. Ik merk toch wel enige verbazing bij mijn zeer aardige gesprekspartner. Misschien is het wel niet zo vanzelfsprekend om wat je wil overbrengen, eerst zelf in de praktijk gebracht te hebben.
Het is niet in eerste instantie mijn taak om kennis over te brengen. Hoewel kennis overdracht wel een onderdeel is. Kennis kunnen mensen zelf naar op zoek. Ik voel het als mijn taak om mensen te inspireren, om mijn passie over te brengen. Ik ben ook geïnspireerd door anderen om te gaan doen wat ik doe. Ik probeer mensen te laten zien dat zij ook weer een inspiratie kunnen zijn voor de mensen in hun omgeving. Als dan bij enkele mensen in de groep de ogen gaan glimmen, weet ik dat het gelukt is. Dat maakt me heel gelukkig.

Op het congres van Akker naar Bos (de natuur wijst de landbouw de weg) volg ik een mini lezing van Maja Kooistra over bomen. Het is warm, ik ben moe en vecht tegen de slaap. De lezing was een beetje saai. Tot de laatste 5 minuten van haar lezing. Ik ben klaar wakker, er gebeurt iets in de zaal. Ze verteld over de energie stromen van bomen. Over wat je voelt als je in een bos loopt en dat een loofbos met eiken en beuken anders voelt dan een dennenbos

]

. Bij mij en bij meerder deelnemers gaan de ogen glimmen. Op de valreep van de lezing heeft ze me toch geraakt.

foto

Mijn dochter is op reis door Canada en het noorden van de VS. Samen met haar vriend bezoeken ze de meest prachtige, indrukwekkende natuur die je, je niet kunt voorstellen.
Toch ben ik minder geraakt door de prachtige foto's dan ik zou verwachten. De eerste reden is dat ze al te lang weg is. Het gemis overheerst.
De tweede reden is dat ik er geen lichamelijk geheugen bij heb.
In goddelijk wild, een boek over een reis door Canada, lees ik over het lichamelijk geheugen.
Foto's weerspiegelen niet de volle ervaring. Het echte geheugen van een ervaring is het gevoel dat je erbij had in je lichaam.
We proberen onze ervaring te bezitten door een foto te nemen, maar als je echt door iets geraakt bent, heeft het lichaam dit al voor ons gedaan.
Ik vind het een interessante gedachte. Probeer als je iets moois ziet eerst ten volle te genieten van het moment en het in je op te nemen. Dan kun je alsnog een foto nemen om eventueel te delen op instagram.
De foto is een voor mij een voorbeeld van lichamelijk geheugen. De schalen tikken, door een stroming in het water, zachtjes tegen elkaar. Een betoverend effect, wat ik nog voel als ik de foto zie.