welke bloem ben jij?

Gisteren, zondag 19 juni was ik op de tempelhof in Winssen. De tempelhof is het huis en de tuin van Huub en Adelheid Kortekaas. Huub en Adelheid doen een oproep aan de wereld om het leven weer schoonheid en betekenis te geven. In mei 2015 zijn ze begonnen met de uitzaai van 99.999 MensBloemen in 11 talen als wake-up call om ons wereldwijd te verbinden en elkaar te inspireren tot een meer duurzame, vreedzame multiculturele samen-leving. Het kunstproject "Welke bloem ben jij" is een bijdrage aan het veranderend bewustzijn. De mens een bloem is een poëtische metafoor en een uitnodiging om samen tot bloei te komen en Het Leven te vieren als Kunstwerk. Deze oproep is aan mij zeker besteedt.
Het idee van de mens als bloem spreekt me aan. Een zaadje heeft de genen in zich om bijvoorbeeld een mooie oranje goudsbloem te worden. Het zaadje van de goudsbloem wordt geen korenbloem. Sinds ik mag doen waar ik gelukkig van wordt, ben ik tot bloei gekomen. En als je tot bloei komt, ga je het leven vieren.
Het hele weekend op de tempelhof stond in het teken van female energy. Lezingen, tai chi, dansen, heerlijke dag gehad. Ik hou van zulke bijeenkomsten, met veel positieve blije mensen. ik weet ook wel dat het een klein groepje mensen is. Maar ieder mens vertrekt van de tempelhof de wereld in met haar eigen verhaal en kan weer andere mensen inspireren keuzes te maken.
Er was een vrouw die vertelde over een restaurant opgezet om ex-gedetineerde vrouwen een kans te geven op werk en een leven. Mooi verhaal en fantastisch resultaat.
Ze vertelt dat het haar manier is om de wereld een stukje mooier te maken.
Het is heel goed om de wereld een stukje mooier te willen maken, maar het is ook belangrijk om te doen waar jij gelukkig van wordt, zodat je tot bloei kan komen.
Samen wordt het een prachtig boeket.

epigenetica

Wat als we leren gebruik te maken van ons fantastische zelf helende vermogen. Zou het helpen als je de rotsvaste overtuiging hebt dat je nooit kanker zult krijgen.
Dat wij tot bijzondere dingen in staat zijn is wel bekend. Placebo medicijnen werken net zo goed als echte medicijnen. Tot nu toe vond men dat in de medische wereld maar lastig. Nu is een hoogleraar een onderzoek gestart naar het placebo effect met als doel minder gebruik van medicijnen. De patiënten krijgen eerst medicijnen om het lichaam "het kunstje"te leren. Het lichaam weet dan wat het moet doen en maakt de benodigde stoffen ook zonder de medicijnen. Ze verwacht dat het lichaam wel zo'n drie weken de stoffen blijft maken, voordat er weer een nieuwe shot medicijnen nodig is.
Toen mensen bij de wereld draait door werden opgeroepen om vragen te stellen aan de wetenschap heb ik een vraag ingestuurd: Wat is de link tussen de kwaliteit van ons voedsel en het functioneren van het menselijk lichaam? Niet de hygiëne en de aan- of afwezigheid van schadelijke stoffen, maar de toenemende afwezigheid van fytonutriënten in onze voeding.
Ik heb vaak grote dromen en vermoedde dat ik een heel belangrijke vraag gesteld had aan de wetenschap. De wetenschap besliste anders, maar toen ik in de gashouder in Amsterdam rondliep, waar de wetenschappelijke uitleg van de uitgekozen vragen gepresenteerd werden, werd ik toch aangenaam verrast. Bij een stand werd met lampjes duidelijk gemaakt hoe epigenetica werkt. Epigenetica is het aan en uitzetten van de genen. Op mijn vraag hoe de lampjes aan en uitgezet kunnen worden, antwoorden de wetenschappers dat het systeem beïnvloed wordt door ons gedrag. Door onze eet- en leefwijze en het milieu worden voortdurend genen aan- en uitgezet.
Als we medicijnen kunnen gebruiken om ons lichaam te sturen, kunnen we dan ook de geneeskrachtige stoffen in kruiden en wilde platen gebruiken om onze genen te sturen? En is dat dan de reden waarom ik me zo veerkrachtig voel?
Is het placebo effect ook een kwestie van epigenetica, genen worden aan- of uitgezet en de cellen doen wat er van ze verwacht wordt.
Ik heb nog veel vragen. Dat het vaak anders uitpakt dan de medici zeggen of verwachten is inmiddels wel duidelijk. Wim Hof (the iceman) beweerde 20 jaar geleden al dat hij zijn immuunsysteem met zijn mind kon beïnvloeden. Hij werd niet serieus genomen. Inmiddels is wetenschappelijk bewezen dat Wim zijn immuunsysteem kan beïnvloeden en harder of zachter kan laten werken als dat nodig is.

Je kunt niets zeker weten.....

De zeer gerenommeerde kankeronderzoeker Renee Bernards onthult in het NRC; slechts 10% van de gepubliceerde uitkomsten van medische onderzoeken weet je zeker, de rest verzin je er bij.
Het zou mooi zijn als de onderzoekers en medici een toon aanslaan passend bij deze bekentenis. We denken..., waarschijnlijk.... Dan zouden patiënten ook beter begrijpen dat ze zelf de grootste deskundige zijn en niet de dokter.
In het NRC van vrijdag 15 april een interview met voedingsprofessor Martijn Katan, die een boek heeft geschreven over voedingsmythes.
Katan heeft niet veel twijfels. Gebreksziekten bestaan niet meer, we weten nu wel wat een menselijk lichaam nodig heeft, minder brood eten is onzin, fruit is hetzelfde als suiker en het belang van groenten wordt zwaar overschat. De zogenaamde voedingsgoeroes die groenten en fruitsmoothies aanbevelen, zijn volgens Katan helemaal verkeerd bezig. Ze zorgen ervoor dat mensen ongezonde en eenzijdige diëten aanhangen.
Als je gewoon doet wat het Voorlichtingsburo voor de voeding voorschrijft komt alles goed. Twintig jaar geleden volgde het Voorlichtingsburo voor de voeding ook braaf wat wetenschappers hadden ontdekt over vet en koolhydraten. Vet was de oorzaak van allerlei ziekten. Als je nu maar vet uit de voeding elimineerde kwam het allemaal goed. Inmiddels lijkt het niet vet maar de koolhydraten te zijn die ons ziek en dik maken.
Het is niet erg als mensen het, door allerlei verschillende adviezen over eten, niet meer weten. De wetenschappers weten het namelijk ook niet. Dat zou de mensen kunnen motiveren om te uitzoeken wat werkt. Waar wordt je gezond en fit van.
En als we echt zouden weten wat een menselijk lichaam nodig heeft, zouden we dan niet kunnen voorkomen dat zoveel mensen ziek worden?

opschudden

De afgelopen week heb ik veel tijd gehad om na te denken.
Zondag slipte mijn fiets voorwiel weg in een scherpe bocht. Ik ben op mijn hoofd terecht gekomen.
Drie dagen in bed, doodziek, duizelig en misselijk. Ik was veel wakker. Ik deed wat ik altijd doe als ik niet kan slapen. Ik ontwerp mijn tuin. Wat ik allemaal nog ga doen en hoe dat eruit zal gaan zien.
Het duurde eindeloos lang die drie dagen. En, daar schaam ik me nu wel een beetje voor, regelmatig wenste ik dat ik dood was.
Ik ben weer uit bed en kan weer voorzichtig wat in de tuin doen. Ik slaap nog steeds heel weinig.
Ook als ik overdag even ga liggen om te rusten, ben ik wakker en heel helder. Ik denk na over mijn hersens, ze voelen anders dan voor de val.
Het lijkt wel alsof mijn hooggevoeligheid, waar ik in de loop van de jaren goed mee heb leren omgaan, weer in alle hevigheid terug is. Harde geluiden, drukke mensen doen bijna pijn.
Zijn mijn hersenen letterlijk opgeschud? Is dit de tijd voor een reset. Als ik nu mijn hersens alleen maar "vul"met mooie, lieve, leuke dingen zou dat verschil maken. Ben ik een ander mens geworden?
Als ik nu mijn beste eigenschappen, de beste stukjes uit mijn hersenen meer aandacht geef en de rest wat laat versloffen, zou dat iets veranderen?
Ik probeer door mooie gedachten, mooie muziek luisteren en me niet bezig te houden met negativiteit mijn zelf helende vermogen te helpen om mijn hersens weer op orde te krijgen.
Heel blij ben ik dat ik nog leef!

tuin trends

Een mooie eetbare tuin dat is mijn streven. Niet alleen met groenten maar ook met eetbare "gewone"tuinplanten, kruiden en "wilde"planten. De lijst met planten die in andere landen in het wild voorkomen en hier als tuinplant gezien worden is groot.

Op dit moment is in de hippe tuinwereld het voedselbos hot. Iedereen wil een voedselbos. Op een lezing vorige week, voelde ik een bepaalde wanhoop bij de deelnemers. Ik heb een tuin van 6 bij 10 en nu moet ik een voedselbos. Het zou goed zijn als je bij elke hype kijkt wat dit voor jou tuin betekent en wat je ermee kan. Het is fijn als je, je eigen tuinstijl ontwikkelt. Dat geeft rust en dat is goed voor je tuin.

Ik raakte besmet met het tuinvirus toen ik 30 was. Voor het eerst een huis met een tuin. een klein stukje grond, helemaal van mij. Ik ging tuinboeken lezen, werd groot fan van Elisabeth de Lestrieux en Geoff Hamilton van Gardners World. Stapels tuinboeken op mijn nachtkastje. 

Mijn eerste tuinvisie zijn borders op kleur. Zeer fanatiek planten verzamelen en voortdurend alles veranderen. Vooral rozen waren favoriet.

Deze tuin moest ik achterlaten, ik ging tuinieren op zandgrond en mijn rozen gingen dood.

Langzamerhand groeide bij mij het besef dat ik mijn planten moest aanpassen aan de grondsoort en niet andersom. Ik ging de hoveniersopleiding volgen en ook werken als hovenier.

Bij sommige klanten mocht ik mijn gang gaan en kon ik sturen. Nee, ik ga de tuin niet winterklaar maken. Dat is iets wat van Kooten en de Bie bedacht hebben en wat dankbaar is overgenomen door de hoveniers, omdat ze in de winter niets te doen hebben. Veel mensen zien de tuin als verlengstuk van de woonkamer, dus het moet netjes zijn. Veel mensen zien graag kale grond? 

Niet voor niets kreeg ik na 10 jaar als hovenier werken een zware rugblessure. Ik had er ook wel genoeg van om deze strijd te voeren. In mijn eigen tuin deed ik steeds minder en de tuin werd steeds mooier.

Ik begon steeds meer te beseffen dat ik verantwoordelijk ben om met mijn stukje grond een bijdrage te leveren aan de natuur. Zonder dat ik wist welke kant ik op zou gaan, begon ik plakboeken aan te leggen. Ik plakte teksten en plaatjes in over kruiden, geneeskrachtige werkingen, wat kun je nog meer met planten. Halverwege het eerste jaar op de herboristenopleiding, tijdens een les over de geneeskrachtige inhoudsstoffen van kruiden, had ik een EUREKA moment. 

Een ingeving zo vanzelfsprekend dat ik me bijna schaamde dat ik er niet eerder op gekomen ben.

Kruiden en planten maken niet alleen vitamines en mineralen, onmisbare stoffen voor ons. Ze maken ook nog duizenden stofjes (om zelf in leven te blijven) die bijzonder belangrijk zijn voor onze gezondheid. Deze stoffen worden gebruikt om geneesmiddelen te maken, maar ik denk dat ze voornamelijk bedoeld zijn om ons gezond te houden. Daar begon mijn zoektocht naar salutogenese (gezondheid). De rest van mijn leven ben ik bezig met dit onderzoek. De relatie tussen de geneeskrachtige stoffen in planten en de systemen in ons lichaam die ons gezond houden.

Mijn tuin past zich aan bij deze passie. Ik verzamel kruiden en eetbare planten die iets extra's hebben.

Ik zaai ook "gewone"groenten, maar denk dat ik iets extra's moet doen, als ik lang gezond wil blijven.

Dit extra's komt vooral voor in de wilde planten en kruiden, planten met een enigszins sterke smaak.

Ik heb ook een voedselbos aangelegd, omdat er in een voedslebos veel bijzonder eetbare min of meer geneeskrachtige planten passen. Zoals zanthoxylum americanum, aralia cordata, duindoornbes, zingiber mioga (gember).

Geduld

Jaloers is niet het goede woord, maar als ik tuinen zie met grote bomen en prachtige struiken en hagen voel ik een verlangen. Ik wist dat het stuk grond waar ik voor gekozen heb slecht behandeld is. De grond lag er kaal en mishandeld bij. Uitgeput, jaren alleen geoogst en niets teruggeven aan de natuur. Het deed en doet me bijna pijn. Ik kon de aarde bijna horen huilen. Ik voel het ook als mijn missie om dit stuk grond weer vruchtbaar te maken.
Inmiddels hebben we 23 hoogstamfruitbomen gepoot, 12 kleine fruitbomen, 15 andere bomen; ratelpopulieren vanwege het mooie geluid. Witte berken op de oprit, dat staat zo mooi als in donker aan komt rijden. Een aantal tamme kastanjes, die groeien uit tot brandhout. De kleine fruitboompjes gaan al snel fruit geven en worden ook minder oud dan de hoogstammers.
Inmiddels staat er 100 meter gemengde haag, wilde rozen, meidoorn, sleedoorn, mispel, hazelaar, liguster, berberis in een dubbele rij in driehoeksverband.
Ik heb een voedselbos aangelegd met bijzondere eetbare bomen en struiken.
Ik heb een spiraalborder aangelegd. Het pad naar binnen volgen is een metafoor voor de weg naar je binnenste. Hier komt nog een lage waslijn. Aan de waslijn kunnen lapjes gehangen worden. Aan het begin van het pad staat een bakje met lapjes en stiften. Schrijf een wens op en hang aan de waslijn, de wens wordt meegenomen door de wind. (idee afgekeken van Ecolonie) De schoorsteen van ons schuurtje is afgebroken. Nu heb ik prachtige oude stenen om een kruidencirkel aan te leggen.
Inmiddels ben ik begonnen met zaaien. In mijn catalogus beschrijf ik 98 verschillende soorten. Ik heb 98? verschillende soorten zaad van kruiden en wilde planten. Groenten niet meegerekend.
Mijn belangrijkste taak is teruggeven aan de aarde, door planten en voeden met blad en compost.
Hoewel ik uren plantjes kan verspenen of patchwork lapjes aan elkaar kan naaien, ben ik op een bepaalde manier erg ongeduldig. Dit hef ik op met mijn grote fantasie. Ik zie hoe het kan worden en dat motiveert mij ieder dag weer om vrolijk aan de slag te gaan.

mijn ogen

Op zijn facebook pagina schrijft Henk Fransen over het boek van Moeder Theresa. Op een moeilijk moment in zijn leven geeft dat boek hem weer kracht om door te gaan. Hij is veertig en denkt dat zijn leven zinloos is geweest tot nu toe en dat het te laat is om iets te veranderen.
Van moeder Theresa leert hij dat het nooit te laat is. Moeder Theresa begint haar bijzondere werk in de sloppenwijken pas als ze al vijftig jaar is.
Henk is benieuwd naar een of meerdere momenten of gebeurtenissen in het leven van zijn facebook volgers die "lifechanging"zijn geweest.
Ik kan wel meerdere momenten bedenken maar leren leven volgens mijn intuïtie geholpen door "tekens" heeft mijn leven zeker positief beïnvloed.
Zeven jaar geleden ging mijn jongste kind op kamers wonen. Dat ik als moeder niet meer nodig ben vind ik wel een prettig idee. Dat gaf en geeft me een gevoel van vrijheid.
Toch volgt er een emotioneel verwarrende periode. Zonder het me te realiseren verwachtte ik teveel van mijn partner. Mijn partner gaat graag in zijn eentje op stap en heeft andere passies dan ik. Tuinen en plantjes zijn mijn passie. Het meest schokkend vond ik dat ik me dat nooit gerealiseerd heb. Alsof ineens mijn ogen open gingen. Ojee we gaan dus niet samen een grote tuin onderhouden en tuinieren.
Ook emotioneel ging mijn partner het gat dat mijn kinderen achterlieten niet opvullen, dat moest ik zelf doen.
Ik kan niet ontkennen dat ik stiekem heel verdrietig was. Ik ging veel in mijn eentje op stap en vond er niets aan.
Ik voelde me zielig, alleen en in de steek gelaten. Dat heb ik niemand vertelt. Ik wist dat het iets was, dat ik zelf moest oplossen en ook dat het iets was dat steeds terug zou komen als ik het niet zou aanpakken.
Op een mooie zonnige zaterdag, ik zie het nog voor me, ik zit in de tuin de krant te lezen. Mijn oog valt op een advertentie. Ik lees nooit advertenties, dus besluit ik dit als een teken te beschouwen. In de advertentie werden vrijwilligers gevraagd om mee te helpen op een eco-camping in de Spaanse Pyreneeën. Ik heb me opgegeven en ben gegaan. Dat is het begin van een ommekeer.
Een bijzonder moment, rijdend door een prachtig berglandschap, keihard meezingend met de pastorale van liesbeth list en ramses shaffy. Ondertussen denkend ben ik dit?
Ik leerde naar de wereld te kijken met mijn ogen in plaats van met onze ogen.
Ook leerde ik veel over mezelf door met veel mensen samen te werken. Van een aardige vrouw die elke dag met mij wou wandelen, leerde ik nee zeggen. Ik wil graag met je wandelen, maar niet elke dag. Ik leerde dat je iets kunt leren van mensen waar je, je aan ergert. Deze mensen spreken iets in jou aan waar je naar moet kijken. Deze reis heeft mijn leven veranderd.
Vanaf die eerste reis ga ik elk jaar minimaal 1 week alleen met mezelf op stap.
Een paar dagen geleden pas heb ik aan mijn partner opgebiecht dat ik in die tijd heel ongelukkig en verdrietig was.