Droom

Ik kom aanfietsen en zie tot mijn ontzetting vier heksenpoppen hangen aan mijn schoorsteen. Aan alle vier de kanten van de schoorsteen een heks. Ik weet niet hoe, maar als de heksen van de schoorstseen afgehaald zijn, blijken ze alle vier een brief "vast te houden". Het zijn geen leuke brieven. Twee van de brieven zijn geschreven door volwassenen, twee door kinderen. In de brieven wordt mij min of meer duidelijk gemaakt dat het niet kan waar ik mee bezig ben en dat ik er mee moet stoppen. Wat ik precies verkeerd doe werd me niet duidelijk. Ik ben overstuur en bang.
Ik besluit een brief te plaatsen in de twee plaatselijk kranten die huis aan huis bezorgd worden, waarin ik de briefschrijvers uitnodig om te komen praten om te kijken of we er samen uit kunnen komen.
Ik word wakker.
Ik weet direct waarom ik dit gedroomd heb. Ik ben al een hele tijd aan het worstelen met hoe om te gaan met niet aardige autoritaire mensen. Dat vind ik moeilijk. Mijn eerste overlevingsmechanisme is weglopen en nooit meer terugkomen. Dat heb ik al vaak in mijn leven gedaan. Het lost niets op. Het probleem blijft terugkomen. Ik moet leren me niet van de wijs te laten brengen en mezelf te blijven. Niet in mijn andere overlevingsmechanisme schieten door me heel erg uit te sloven om toch maar aardig gevonden te worden. Als derde oplossing heb ik norsig zwijgen. Er zijn er vast meer, maar ik geloof dat dit de belangsrijkste zijn.
Na maanden nadenken, praten met mijn wijze partner en lezen over het onderwerp ben ik er dus uit. De oplossing is: laat je niet van de wijs brengen, blijf aardig en kijk of je er samen uit kunt komen. Schiet niet in de verdediging, want je doet niets verkeerd.
Ik heb vaker van zulke dromen. Na een lange tijd nadenken over en worstelen met iets in mijn leven, droom ik erover en lijkt de oplossing ineens

heel eenvoudig. Nu ben ik benieuwd of het ook werkt in de praktijk.

shumei

Shumei is opgericht door de Japanse ecoloog/landbouwkundige Mokichi Okada. Shumei promoot een diepe fysieke en spirituele verbondenheid tussen mens en natuur en vraagt ons om de integriteit van de natuur te respecteren. Dit betekent een landbouwmethode op basis van diep respect voor het leven en gebruik leren maken van de wijsheid van de natuur. Respectvol omgaan niet allen met plant en dier maar ook met medemens. Okada was er van overtuigd dat dit uiteindelijk zou leiden tot wereldvrede. Met andere woorden een andere manier van boeren gaat onze wereld redden en uiteindelijk zorgen voor het paradijs op aarde. Dit houdt o.a. in een natuurlijke landbouw zonder gebruik van fossiele brandstoffen, zelf zaden veramelen, in harmonie met de natuur. Dit gaat verder dan biologische landbouw. Biologisch boeren wil niet zeggen dat het goed is voor de natuur. Boeren met oog voor de natuur daar is meer voor nodig dan alleen pesticiden weglaten.
Als je het boek "Zaaien met toekomst" van Charles en Perrine Herve-Gruyer leest raak je zeker overtuigd van de noodzaak onze voedselvoorziening totaal te herzien. Het leuke van het boek is dat ook uitgelegd wordt dat er zeker alternatieven zijn. Dus niet alleen dat het anders moet, maar ook dat het anders kan. Wat mij raakt en voor mij de basis is van mijn manier van leven, is pespect voor alles wat leeft.
Als er mensen in mijn tuin komen kijken merk ik vaak dat veel mensen dat moeilijk vinden. Je hebt wel veel mollen, daar kun je het volgende tegen ondernemen. Ja, maar dat wil ik helemaal niet. Sterker ik hoop dat ze in mijn tuin blijven, dan komen ze niet in een klem. Ik vertrouw op een natuurlijke oplossing voor de "plagen" die ik heb. En ik hoop op een beter evenwicht over een aantal jaren. Ik wil heel graag geloven dat we een paradijs op aarde kunnen scheppen. Ik begin vast in Randwijk.

sociale controle

"Ik mis de sociale controle": hoor ik op de radio. Het gaat over de tegenstelling stad-platteland. De geïntervieuwde is blij weer in Zeeland te zijn omdat ze in Amsterdam de sociale controle mist. Een verassende opmerking omdat voor veel mensen sociale controle niet iets is dat ze missen. Eerder proberen mensen de sociale controle te onvluchten door te vertrekken uit het dorp waar ze opgroeien. Ik was ook erg blij dat ik eindelijk in de stad kon gaan wonen om te studeren.
Maar de opmerking van de geïntervieuwde bleef hangen. Sociale controle kan ook positief zijn. En dat er mensen zijn die je in de gaten houden kan ook goed bedoeld zijn. Het nadeel van opgroeien en blijven in een klein dorp kan zijn als je uiteindelijk niet helemaal gelukkig bent, met wie je geworden bent. Mensen hebben een beeld van hoe je bent en vinden het moeilijk te accepteren dat je veranderd.
De afgelopen twee weken hebben we veel vrienden op de fiets gehad en met sommige mensen zit je aan tafel nog uren te praten. Een van onze gasten vertelt over het opgroeien en blijven in een dorp. Ze woont in het huis waar ze geboren is. Een opleiding in een min of meer alternatieve richting maakt als het ware iets in haar wakker. Ze wil meer en is aan het onderzoeken hoe ze verder wil met haar leven. Dan is een uitgebreide sociale omgeving vaak een handicap. Buren, vrienden, zussen niemand wil dat jij veranderd.
Ik heb het wat dat betreft makkelijker gehad. Ik heb een belangrijke ontwikkeling doorgemaakt van mijn 42 ste tot nu. Het gaat door hoop ik. Maar de tijd dat ik het meest worstelde met wie ik was vond plaats toen ik in Mierlo woonde. In Mierlo had ik niet zoveel contacten, behalve een paar ruimdenkende vriendinnen, die zelf bijzonder gelukkig waren met hun leven. Mensen die gelukkig zijn met hun leven gunnen jou dat ook en zijn nooit jaloers. Ze zijn blij voor jou dat je vindt waar jij gelukkig van wordt.

Het voordeel van niet zo ingebed zijn in een dorp is, dat je meer je eigen gang kunt gaan en niemand maakt zich er druk om.
Hier in Randwijk (1400 inwoners) denken mensen dat ik altijd zo geweest ben.

Nieuwe groenten

In de loop van de jaren heb ik veel nieuwe planten leren kennen. Elk voorjaar verheug ik me op alle planten die ik weer ga zaaien. Ik ben altijd op zoek naar nieuwe planten die ik wil uitproberen. Als ze goed bevallen; goed groeien, lekker zijn voor het eten of voor de kruidenthee, niet te moeilijk dan komen ze in de selectie. Elk jaar zaai ik dus meer planten die voor mij onmisbaar zijn. Dat zijn naast de tomaten, pompoen, komkommer, courgette en andere groenten, in ieder geval: Heilige basilicum, "gewone"basilicum, boombasilicum, Dracocephalum moldavicum, Nepeta cataria citriodora, Melissa off. altissima, ijskruid, Malva verticillata Crispa, Chrysanthemum coronarium. Dit jaar heb ik twee nieuwe toppertjes ontdekt: Cosmos caudatus oftewel Ulam Raja en Talinum paniculatum of Tu ren shen of surinaamse spinazie of aardginseng.

Cosmos caudatus is een prachtige robuuste plant die ruim twee meter hog kan worden.Je kunt het beste de toppen eruit blijven knippen en opeten dan blijft de plant verse lekker smakende scheuten maken. Het is een lekkere plant om als sla te eten, maar kan ook als spinazie klaar gemaakt worden. De plant kan ook gaan bloeien met zacht roze witte cosmea achtige bloemen. De plant wordt meestal als eenjarige elk jaar gezaaid, maar kan makkelijk gestekt worden in een glas water. De plant werd oorspronkelijk gekweekt als kruid dat algemeen versterkend is. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de plant zeer rijk is aan anti-oxidanten en zeer rijk is aan geneeskrachtige inhoudsstoffen.

Talinum paniculatum-aardginseng heeft lekker vlezig knapperig blad dat heerlijk is om rauw toe te voegen aan een salade. De vlezige wortels werken als aansterkend middel, de werking is te vergelijken met ginseng. Sowieso verstandig om in het najaar de wortels de oogsten, want die kun je overwinteren in zand in de kelder en in het voorjaar weer uitplanten.

Dit is Cosmos caudatus

Een hond kan je leven veranderen

Ik ben zwaar onder de indruk van de film the biggest little farm. Ik zit in een heel leuk filmzaaltje in Wageningen, waar het licht nog met de hand wordt uitgedaan en waar iemand de bezoekers welkom heet en kort de film introduceert. En ik was al zo blij met Wageningen op fietsafstand, 20 minuten als de pont meezit. De film begint en de tranen stromen direct over mijn wangen. Wat gebeurt hier. Het houdt ook niet meer op. De hele film zit ik in tranen. Niet verdrietig maar eigenlijk blij emotioneel. Ik geniet van de prachtige beelden en van de ongelofelijke veerkracht van de aarde. De aarde die dood is en na 7 jaar vol leven. John en Molly gaan naar het platteland door hun hond. De hond blaft als ze weg zijn de hele dag en uiteindelijk moeten ze andere woonruimte zoeken. Molly en John hadden toen ze samen verder gingen met elkaar afgsproken dat ze een zinvol bestaan wilden opbouwen. Dat kan op veel manieren. Voor hun betekent dit voedsel verbouwen op een manier die niet ten koste gaat van de aarde en de dieren. Ze bouwen een gigantisch bedrijf op. Maar blijkbaar voor Amerikaanse begrippen niet zo groot. Je leeft mee met de keuzes die ze moeten maken. Coyotes eten de kippen op, wat doe je dan? Uitendelijk vinden ze voor de meeste problemen oplossingen waar ze vrede mee hebben. John noemt het bestaan op de boerderij leven in comfortabele disharmonie met de natuur. Want er gaat toch af en toe een varken naar de slager. Mooi gezegd, want leven in harmonie met de natuur klinkt wel heel ideaal. Ik had een zwerm bijen aan een tafel hangen, die heb ik ook laten scheppen door een imker. Want ik wou wel graag van de zwerm af.
Ik denk dat de film me zo emotioneerde omdat ik veel herken van de worsteling van John en Molly. Voor mij staat het leven dat ik nu leef, zo dichtbij wie en wat ik ben. En dat heb ik ook te danken aan mijn hond. Ik vond tuinieren al leuk vanaf dat ik 30 ben, maar mijn hond heeft me de weg gewezen naar de natuur. Tijdens de lange wandelingen, jaren geleden al weer, veranderde er iets in mijn zijn. Ik kwam thuis in de natuur. Nu ik een grote tuin heb, loop ik elke dag naar buiten in vol ornaat met mijn riem met snoeischaar, telefoon voor foto's, mes en hori hori en heb altijd wat te doen buiten. Ik verbouw onze groenten, aardappelen, kruiden, wilde planten, fruitbomen, fruitstruiken en de tuin is een paradijs voor dieren. Maar vooral zie ik om al dat gewroet een stukje natuur ontstaan. Dat had ik nog geen 4 jaar geleden ook niet gedacht toen ik hier begon op een dood gemaakt stuk grond.

De Achtertuin

Ik heb een naam gevonden voor mijn tuin: "De Achtertuin". Het is mijn achtertuin, aan de voortuin doe ik niet veel en ik woon aan de achterstraat. Ik heb een tijdje geoefend met de naam, maar het blijft een goede naam. Nu de Marikeloop achter de rug is, heb ik even een paar dagen voor de tuin. Ik heb nog veel planten die een plekje in de tuin moeten krijgen. Hier en daar staan flinke pollen gras in de borders. Door de droogte zijn er veel planten verdwenen. Het lukt niet altijd te onthouden wat je allemaal water moet geven omdat het net gepoot is. De pollen gras haal ik weg en daarvoor in de plaats poot ik mijn zaaigoed.
Ik heb een aantal vaste favorieten die ik elk jaar zaai: Turkse drakekop (thee), witte melisse (thee), ijskruid (sla), ABCkruid (sla, pesto), Heilig basilicum (thee). Elk jaar probeer ik ook nieuwe planten: Astragalus membranaceus, versterkt het immuunsysteem, Achillea ageratum; gedroogd als theekruid tegen verkoudheid, Talinum paniculatum, zeer gezonde slaplant, Schinus mollis, roze peper met kruidig blad, Cosmos caudatus, koninklijke salade, zeer geneeskrachtig. Ik ga ervaren hoe de planten groeien en smaken en wat ik ervan kan maken.
Het moeilijke van deze bijzonder planten is, dat de slakken er gek op zijn. Hoe pittiger het blad, des te aantrekkelijker. Door de droogte zijn er tot nu toe weinig slakken, dat is weer een voordeel. Morgen nog een hele dag in de tuin. Ik verheug me erop, want het is prachtig en het wordt steeds mooier.

vervolg hormese

Afgelopen zondag heb ik meegedaan aan de Marikeloop. Samen met een vriendin doe ik al 4 jaar mee, 7.5 km hardlopen. Elk jaar is mijn ranking bij de 60 plus, beter Twee jaar geleden was ik 11 de, vorig jaar was ik 7 de en ik geloof het nog niet, dit jaar ben ik eerste geworden. Voor de loop zei ik tegen mijn vriendin dat ik doorga tot ik 70 ben, dan kan ik misschien nog een keer eerste worden. Dat is dus nu op mijn 62 ste al gelukt.
In de vorige blog over hormese wordt de hormetische werking van sommige anti-oxidanten genoemd. Anti-oxidanten uit groenten. fruit en kruiden neutraliseren schadelijke vrije radicalen niet alleen rechtstreeks, maar ze stimuleren ook de lichaamseigen anti-oxidanten om extra actief te worden.
Dit zorgt ervoor dat de vrije radicalen geen of minder schade toe kunnen brengen aan het lichaam.
Er is nog een mechanisme ontdekt waardoor het eten van groenten,fruit en kruiden bijzonder goed voor ons is. De fyto-chemische stoffen (enigszins bittere stoffen die planten produceren om in leven te blijven) in groenten, fruit, kruiden maar ook koffie en thee, activeren hormetische processen in ons lichaam(ook in de hersenen) omdat ze enigszins giftig zijn. Deze licht toxische stoffen zorgen voor de productie van detoxificatie-eiwitten in de lever, zodat veel meer toxische stoffen afgebroken worden die anders DNA in onze cellen muteren. Deze licht toxische stoffen zijn o.a. sulforafaan uit broccoli, catechinen uit thee, capsaïcine in peper, allicine in knoflook. Niet alleen deze licht toxische stoffen worden door de detoxificatie-eiwtten afgebroken, maar ook de afvalstoffen die ons lichaam elke dag en de hele dag maakt. Door veel groenten, fruit, kruiden en met mate koffie en thee ontgift je dagelijks en de hele dag. Een week reinigen, vasten en darmspoelen is niet nodig om te ontgiften.
En zeker niet erg nuttig als je daarna weer in je slechte eetgewoontes vervalt.
Dat de werking van kruiden te verklaren is vanuit het hormese mechanisme klinkt voor mij logisch. Ik vond die hele anti-oxidanten theorie altijd al een beetje karig. En over de werking van de licht-toxische fyto-chemische stoffen in kruiden in het lichaam, kon ik nooit veel vinden. Wij zijn vanuit onze jager-verzamelaars genen gemaakt om af te zien, af en toe honger te lijden en om licht toxische stoffen te eten. Daar worden we gezonder van.
Ik hoop niet dat iedereen zo fanatiek op haar voeding gaat letten als ik, want dan komen er veel meer fitte vrouwen en ben ik vast niet meer de snelste 60 plusser bij de Marikeloop.