Hoera, ik heb zevenblad in de tuin en paardenbloemen en brandnetel en weegbree. Tijdens een lezing probeer ik mensen te motiveren paardenbloemen in hun grasveld te laten staan. Het is prachtig, goed voor de bijen en bijzonder gezond. De hele paardenbloem is eetbaar en heerlijk. vooral de wortel is erg lekker meegebakken met ui en paddenstoelen bijvoorbeeld. De wortel zit vol inuline, bijzonder goed voor de darmbacteriën. Ik zie geschokte gezichten. Niet zo zeer vanwege het eten van de paardenbloemen, maar vanwege de paardenbloemen in het maagdelijke grasveld.
Ik vertel dat ik in een gedeelte van mijn tuin een mooi veldje met zevenblad groeit. En dat ik daar helemaal niets aan ga doen. Ik laat het zevenblad staan en ik vind het heerlijk en prachtig. Ik ga proberen planten er in te zetten die sterker zijn dan zevenblad, zoals phlomis. Kijken of ze de concurrentie aan kunnen. Lijkt me prachtig. Ik vertel dat ik planten niet meer verdeel in planten en onkruid, maar in eetbaar en niet eetbaar.
Natuurlijk heb ik ook wel eens teveel van een bepaalde plant. Het eerste jaar stond de hele tuin vol met heermoes. Dat hebben we opgelost door het eerste jaar heel intensief te maaien. In het tweede jaar is de heermoes bijna verdwenen, dus kunnen we de tuin wat meer laten verwilderen en alleen paadjes maaien in het hoge gras.
Er bestaat een grote angst om de controle te verliezen. De tuin is een metafoor voor het leven. Als je in je leven wat meer durft los te laten en minder gaat plannen, durf je dat ook in je tuin. En wat er dan gebeurt is bijzonder. Dat heb ik al in mijn vorige kleine tuin ervaren. Ik durfde de tuin steeds meer los te laten en af te wachten. Eerlijk, het werd steeds mooier. Ook in mijn leven gebeurden er bijzondere dingen omdat ik minder ging plannen en meer op avontuur ging. Ook mijn leven werd mooier.
Mijn buurman tegenover vraagt heel vaak, wanneer we het gras weer gaan maaien. Zelf heeft hij een gemillimeterd grasveld, angstvallig word elk onkruidje doodgespoten. Want ja, anders verlies je het van de natuur. Gelukkig zijn de buren naast ons wat nonchalanter en spuiten ze niet.
We verliezen het altijd van de natuur. Wat zou het mooi zijn als we leren samen te werken met de natuur.
Dat we de natuur niet zien als vijand maar als altijd aanwezige zeer goede vriend, die het bijzonder goed met ons voorheeft.
donderdag 9 februari 2017
donderdag 2 februari 2017
gezondheid
Gezondheid is hard werken.
Als je mensen vraagt wat het belangrijkste in hun leven is, zeggen veel mensen mijn gezondheid. Je zou verwachten dat je er dan ook veel voor wil doen om gezond te worden of te blijven.
Dat valt vaak wel tegen. Laatst zat ik op een verjaardag naast een heel aardige meneer. We hadden echt wel een klik. Daar waren we het samen over eens. Totdat ter sprake komt, wat ik doe. Ik hou me bezig met gezondheid zeg ik in zulke gevallen. De nieuwsgierigheid is gewekt.
Ik begin te vertellen: ik eet geen vlees, ik eet minimaal 400 gram biologische groenten per dag, vier stuks fruit en vul dat aan met een ruim gebruik van kruiden en wilde planten, verwerkt in smoothies en pesto's. Ik vermijd het gebruik van suiker, behalve een stukje chocolade en eet drie maaltijden per dag en niets tussendoor.
Ik slik visolie, vitamine D, Q 10, K2, duindoornolie en teunisbloemolie supplementen.
Verder zorg ik voor iedere dag minimaal een uur buiten bewegen.
O ja en ik douche koud na.
Mijn gesprekspartner zit met een groot stuk taart mij aan te kijken en draait zich om naar de buurvrouw aan zijn andere zijde.
Mensen willen liever niet horen dat gezondheid hard werken is.
zondag 11 december 2016
inspireren
Op een bijeenkomst van Velt spreek ik een Velt bestuurslid uit Limburg. Hij vraagt waar ik les in geef. Ik vertel dat ik officieel siertuin lesgever ben, maar dat mijn programma vooral bestaat uit het vertellen over het gebruiken van kruiden en wilde planten en over het effect op onze gezondheid.
Hij vraagt of ik herborist ben en zo ja waar ik de opleiding gedaan heb. Hij kent meer mensen die in Maastricht op de Europese academie de herboristenopleiding gedaan hebben.
Hij vraagt of ik er in mijn dagelijks leven wat mee doe. Ik stond anders was ik van mijn stoel gevallen.
Hoe zou ik kunnen vertellen over het dagelijks gebruiken van kruiden en wilde planten als ik het zelf niet doe. Ik merk toch wel enige verbazing bij mijn zeer aardige gesprekspartner. Misschien is het wel niet zo vanzelfsprekend om wat je wil overbrengen, eerst zelf in de praktijk gebracht te hebben.
Het is niet in eerste instantie mijn taak om kennis over te brengen. Hoewel kennis overdracht wel een onderdeel is. Kennis kunnen mensen zelf naar op zoek. Ik voel het als mijn taak om mensen te inspireren, om mijn passie over te brengen. Ik ben ook geïnspireerd door anderen om te gaan doen wat ik doe. Ik probeer mensen te laten zien dat zij ook weer een inspiratie kunnen zijn voor de mensen in hun omgeving. Als dan bij enkele mensen in de groep de ogen gaan glimmen, weet ik dat het gelukt is. Dat maakt me heel gelukkig.
Op het congres van Akker naar Bos (de natuur wijst de landbouw de weg) volg ik een mini lezing van Maja Kooistra over bomen. Het is warm, ik ben moe en vecht tegen de slaap. De lezing was een beetje saai. Tot de laatste 5 minuten van haar lezing. Ik ben klaar wakker, er gebeurt iets in de zaal. Ze verteld over de energie stromen van bomen. Over wat je voelt als je in een bos loopt en dat een loofbos met eiken en beuken anders voelt dan een dennenbos
]
. Bij mij en bij meerder deelnemers gaan de ogen glimmen. Op de valreep van de lezing heeft ze me toch geraakt.
Hij vraagt of ik herborist ben en zo ja waar ik de opleiding gedaan heb. Hij kent meer mensen die in Maastricht op de Europese academie de herboristenopleiding gedaan hebben.
Hij vraagt of ik er in mijn dagelijks leven wat mee doe. Ik stond anders was ik van mijn stoel gevallen.
Hoe zou ik kunnen vertellen over het dagelijks gebruiken van kruiden en wilde planten als ik het zelf niet doe. Ik merk toch wel enige verbazing bij mijn zeer aardige gesprekspartner. Misschien is het wel niet zo vanzelfsprekend om wat je wil overbrengen, eerst zelf in de praktijk gebracht te hebben.
Het is niet in eerste instantie mijn taak om kennis over te brengen. Hoewel kennis overdracht wel een onderdeel is. Kennis kunnen mensen zelf naar op zoek. Ik voel het als mijn taak om mensen te inspireren, om mijn passie over te brengen. Ik ben ook geïnspireerd door anderen om te gaan doen wat ik doe. Ik probeer mensen te laten zien dat zij ook weer een inspiratie kunnen zijn voor de mensen in hun omgeving. Als dan bij enkele mensen in de groep de ogen gaan glimmen, weet ik dat het gelukt is. Dat maakt me heel gelukkig.
Op het congres van Akker naar Bos (de natuur wijst de landbouw de weg) volg ik een mini lezing van Maja Kooistra over bomen. Het is warm, ik ben moe en vecht tegen de slaap. De lezing was een beetje saai. Tot de laatste 5 minuten van haar lezing. Ik ben klaar wakker, er gebeurt iets in de zaal. Ze verteld over de energie stromen van bomen. Over wat je voelt als je in een bos loopt en dat een loofbos met eiken en beuken anders voelt dan een dennenbos
]dinsdag 25 oktober 2016
foto
Mijn dochter is op reis door Canada en het noorden van de VS. Samen met haar vriend bezoeken ze de meest prachtige, indrukwekkende natuur die je, je niet kunt voorstellen.
Toch ben ik minder geraakt door de prachtige foto's dan ik zou verwachten. De eerste reden is dat ze al te lang weg is. Het gemis overheerst.
De tweede reden is dat ik er geen lichamelijk geheugen bij heb.
In goddelijk wild, een boek over een reis door Canada, lees ik over het lichamelijk geheugen.
Foto's weerspiegelen niet de volle ervaring. Het echte geheugen van een ervaring is het gevoel dat je erbij had in je lichaam.
We proberen onze ervaring te bezitten door een foto te nemen, maar als je echt door iets geraakt bent, heeft het lichaam dit al voor ons gedaan.
Ik vind het een interessante gedachte. Probeer als je iets moois ziet eerst ten volle te genieten van het moment en het in je op te nemen. Dan kun je alsnog een foto nemen om eventueel te delen op instagram.
De foto is een voor mij een voorbeeld van lichamelijk geheugen. De schalen tikken, door een stroming in het water, zachtjes tegen elkaar. Een betoverend effect, wat ik nog voel als ik de foto zie.
Toch ben ik minder geraakt door de prachtige foto's dan ik zou verwachten. De eerste reden is dat ze al te lang weg is. Het gemis overheerst.
De tweede reden is dat ik er geen lichamelijk geheugen bij heb.
In goddelijk wild, een boek over een reis door Canada, lees ik over het lichamelijk geheugen.
Foto's weerspiegelen niet de volle ervaring. Het echte geheugen van een ervaring is het gevoel dat je erbij had in je lichaam.
We proberen onze ervaring te bezitten door een foto te nemen, maar als je echt door iets geraakt bent, heeft het lichaam dit al voor ons gedaan.
Ik vind het een interessante gedachte. Probeer als je iets moois ziet eerst ten volle te genieten van het moment en het in je op te nemen. Dan kun je alsnog een foto nemen om eventueel te delen op instagram.
De foto is een voor mij een voorbeeld van lichamelijk geheugen. De schalen tikken, door een stroming in het water, zachtjes tegen elkaar. Een betoverend effect, wat ik nog voel als ik de foto zie.
maandag 26 september 2016
wu wei
Enige tijd geleden vroeg mijn zoon of ik zijn hockeyclub wilde sponsoren. Ik mocht zelf een leuke, gekke of mooie zin bedenken en die kwam dan achterop de hockeyshirts te staan. Voor die zin moest ik betalen.
Leuk. Ik ga nadenken. Naar aanleiding van wat ik gelezen had over wu wei kom ik op de zin: "Nietsdoen is vaak de beste optie".
Een taoïstische gedachte, meegaan met de dingen zoals het leven bedoeld is te gaan. Meegaan met de flow, waarbij je voelt dat wat ontstaat goed is. Laat je oordeel los. Meestal ontstaan er dan zelfs mooiere dingen dan je zelf had kunnen bedenken.
Volgens hersenonderzoeker Dick Swaab is het sowieso een illusie dat we ook maar iets te zeggen hebben over ons leven. onze hersenen hebben al beslist voor we iets gedaan hebben. We bedenken er later een goede reden voor, aldus Dick Swaab.
Ook onze tuinen zijn gebaat bij wat meer wu wei. Een staat van dingen doen, door niets te doen.
Leuk. Ik ga nadenken. Naar aanleiding van wat ik gelezen had over wu wei kom ik op de zin: "Nietsdoen is vaak de beste optie".
Een taoïstische gedachte, meegaan met de dingen zoals het leven bedoeld is te gaan. Meegaan met de flow, waarbij je voelt dat wat ontstaat goed is. Laat je oordeel los. Meestal ontstaan er dan zelfs mooiere dingen dan je zelf had kunnen bedenken.
Volgens hersenonderzoeker Dick Swaab is het sowieso een illusie dat we ook maar iets te zeggen hebben over ons leven. onze hersenen hebben al beslist voor we iets gedaan hebben. We bedenken er later een goede reden voor, aldus Dick Swaab.
Ook onze tuinen zijn gebaat bij wat meer wu wei. Een staat van dingen doen, door niets te doen.
waarom?
Ik ben de derde curususavond over "de helende natuur"aan het voorbereiden, ik zoek naar een verhaal om mee te beginnen en kom in een schriftje een klein briefje tegen.
"Er zijn twee belangrijke gebeurtenissen in je leven. De dag waarop je wordt geboren en de dag waarop je ontdekt waarom." Mark Twain
Sommige uitspraken raken me direct in mijn hart. Ik zie een beeld, ik op de eerste dag in de eerste klas van de hoveniersopleiding. Ik was 42 jaar. De lach ging niet meer van mijn gezicht. Daarna ging de ontwikkeling door en kom ik steeds dichter bij het waarom? Er hoeft geen waarom te zijn, je kunt ook gewoon een fijn leven hebben. Maar sinds ik me bezig hou met kruiden, wilde planten en gezondheid voelt het voor mij als een reden van bestaan. Maar misschien is dat wel hetzelfde als een grote passie, als iets doen waar je ogen van gaan glimmen.
Al de andere eerste dagen op scholen ben ik net zo hoopvol en lachend begonnen. Nu gaat het beginnen, dacht ik elke keer. Maar er begon helemaal niets, het was saai, vaak gewelddadig (ik ben nog regelmatig geslagen op school en had vaak straf) en totaal niet inspirerend.
Het heeft lang geduurd voor ik op "de goede weg"was. Mijn goede weg.
"Er zijn twee belangrijke gebeurtenissen in je leven. De dag waarop je wordt geboren en de dag waarop je ontdekt waarom." Mark Twain
Sommige uitspraken raken me direct in mijn hart. Ik zie een beeld, ik op de eerste dag in de eerste klas van de hoveniersopleiding. Ik was 42 jaar. De lach ging niet meer van mijn gezicht. Daarna ging de ontwikkeling door en kom ik steeds dichter bij het waarom? Er hoeft geen waarom te zijn, je kunt ook gewoon een fijn leven hebben. Maar sinds ik me bezig hou met kruiden, wilde planten en gezondheid voelt het voor mij als een reden van bestaan. Maar misschien is dat wel hetzelfde als een grote passie, als iets doen waar je ogen van gaan glimmen.
Al de andere eerste dagen op scholen ben ik net zo hoopvol en lachend begonnen. Nu gaat het beginnen, dacht ik elke keer. Maar er begon helemaal niets, het was saai, vaak gewelddadig (ik ben nog regelmatig geslagen op school en had vaak straf) en totaal niet inspirerend.
Het heeft lang geduurd voor ik op "de goede weg"was. Mijn goede weg.
zondag 25 september 2016
Twee weken geleden was ik een weekend op camping de Roos in Ommen. Leuk nog een weekend kamperen. Het was fotoclub weekend van mijn partner. Ik wist niet precies wat de eetafspraken waren maar had een kistje met eigen groenten en fruit meegenomen. Voor de eerste avond had iedereen wat hapjes meegenomen. Zaterdagochtend werd besproken wat we s'avonds gingen eten. Heel veel vlees op de barbecue en aardappelsalade van Johma was het menu. Wij besluiten zelf te koken en met ons bordje biologische groenten erbij te komen zitten. Deze mensen denken dat ze best gezond eten.
Wat me opviel is dat deze mensen allemaal medicijnen gebruiken en snel moe zijn, niet erg veerkrachtig. We hebben 18 kilometer gefietst, allemaal (behalve wij) op de elektrische fiets. Na 18 kilometertjes fietsen is men moe en uitgeput. Voor mij is 30 - 40 kilometer fietsen bijna dagelijkse kost. ook ben ik na het fietsen niet moe. Vorige week zaterdag in het NRC een gesprek met Green delicious, twee diëtistes die niet de voedingsadviezen van het voorlichtingsburo voor de voeding verkondigen. Ze benadrukken het belang van een plantaardige voeding. Minimaal 400 g groeten en 4 stuks fruit per dag. Ze raden het gebruik van vlees, vis, zuivel en ei af.
Er barst een discussie los in de voedingswereld.
Men vind de adviezen onverantwoord. Er zijn zelfs diëtisten die een aanklacht hebben ingediend tegen Green delicious.
Ik ben verbaasd over de commotie die is ontstaan. Het zou goed zijn als de diëtistenwereld eens wat vaker in actie kwam. En ook de adviezen van het Voorlichtingsburo voor de voeding zouden niet klakkeloos overgenomen moeten worden. Het voorlichtingsburo voor de voeding heeft 40 jaar lang een koolhydraatrijk(lees suikerrijk) en vetarm dieet aangeprezen. Dat lijken adviezen te zijn gebaseerd op een succesvolle lobby van suikerproducenten. Achteraf gezien blijken deze adviezen niet erg positief te zijn voor onze gezondheid.
Ook al is er vast wel iets aan te merken op de adviezen van Green delicious, ben ik er van overtuigd dat iedereen enorm zou opknappen van 400 g groenten en 4 stuks fruit eten per dag.
Wat me opviel is dat deze mensen allemaal medicijnen gebruiken en snel moe zijn, niet erg veerkrachtig. We hebben 18 kilometer gefietst, allemaal (behalve wij) op de elektrische fiets. Na 18 kilometertjes fietsen is men moe en uitgeput. Voor mij is 30 - 40 kilometer fietsen bijna dagelijkse kost. ook ben ik na het fietsen niet moe. Vorige week zaterdag in het NRC een gesprek met Green delicious, twee diëtistes die niet de voedingsadviezen van het voorlichtingsburo voor de voeding verkondigen. Ze benadrukken het belang van een plantaardige voeding. Minimaal 400 g groeten en 4 stuks fruit per dag. Ze raden het gebruik van vlees, vis, zuivel en ei af.
Er barst een discussie los in de voedingswereld.
Men vind de adviezen onverantwoord. Er zijn zelfs diëtisten die een aanklacht hebben ingediend tegen Green delicious.
Ik ben verbaasd over de commotie die is ontstaan. Het zou goed zijn als de diëtistenwereld eens wat vaker in actie kwam. En ook de adviezen van het Voorlichtingsburo voor de voeding zouden niet klakkeloos overgenomen moeten worden. Het voorlichtingsburo voor de voeding heeft 40 jaar lang een koolhydraatrijk(lees suikerrijk) en vetarm dieet aangeprezen. Dat lijken adviezen te zijn gebaseerd op een succesvolle lobby van suikerproducenten. Achteraf gezien blijken deze adviezen niet erg positief te zijn voor onze gezondheid.
Ook al is er vast wel iets aan te merken op de adviezen van Green delicious, ben ik er van overtuigd dat iedereen enorm zou opknappen van 400 g groenten en 4 stuks fruit eten per dag.
Abonneren op:
Posts (Atom)