Mijn vriendin, die ook anorexia heeft gehad in haar jeugd, tipt mij over Alexandra Broeder. Alexandra is theatermaker en maakt voorstellingen over ingewikkelde onderwerpen. De voorstelling "The Omen" is een theatraal manifest waarin de diepere, maatschappelijke en spirituele betekenis van anorexia onderzocht werd. De voorstelling speelde in 2024 (helaas). Het vrouwelijk perspectief is het uitgangspunt, aangezien anorexia, door de eeuwen heen, voornamelijk bij meisjes voorkomt. Bovendien wordt volgens Alexandra, geen ruimte gegeven aan de vrouwelijke stem binnen de patriarchale samenleving.
In de voorstelling ontleedt Broeder hoe de patriarchale maatschappij allerlei mogelijke eisen oplegt over hoe meisjes moeten zijn, hoe ze eruit moeten zien, hoe ze zich moeten gedragen. Dat je aantrekkelijk en succesvol moet zijn en tegelijk niet teveel ruimte in mag nemen.
Ik herken deze eisen en heb in mijn onderzoek (zie wroeten) de kooi als metafoor gebruikt. Ik heb uit veel kooien moeten stappen. Het is spannend om uit een kooi te stappen. Je kent het leven in de kooi, maar weet niet hoe je je in de wereld daarbuiten moet gedragen. Je stapt alleen uit de kooi als je je realiseert dat er iets niet klopt.
De voorstelling werd gespeeld door meisjes met anorexia of herstellende van anorexia. Een van de speelsters raakt mij diep met haar uitspraak:
"Het blijft altijd onderdeel van je. Niet dat je last houdt van de symptomen, maar je hebt een diepere laag in jezelf ontdekt"
