vrijdag 13 februari 2026

weten

Ik lees in de NRC dat steeds meer Nederlanders vertrouwen krijgen in de wetenschap. Ik denk dat ik sommige onderdelen van de wetenschap steeds meer ga relativeren. Regelmatig constateer ik dat de wetenschap iets heeft ontdekt wat er altijd al was. We wisten het alleen nog niet. Dan klinkt de uitslag van zo'n onderzoek voor mij nogal logisch.  "Ja dat is wetenschap" : zegt mijn geliefde, die een wetenschappelijk opleiding heeft. Hij zal vast wel gelijk hebben. Jaren geleden werd ik zwaar onder vuur genomen toe ik durfde te beweren: : "De natuur is slimmer dan wij". Ik bedoelde te zeggen, alles is er al, alleen we hebben het nog niet ontdekt. Er zullen vast vakgebieden in de wetenschap zijn, waarvoor dit een te eenvoudige stelling is. Toch denk ik dat de westerse mens zich onterecht superieur voelde en voelt in ten opzichte van mensen die een inheemse leefstijl hebben. Zeker ook ten opzichte van dieren, die vaak slimmere oplossingen hebben dan wij kunnen bedenken. 

Ik ben, als ervaringsdeskundige, een lezing aan het voorbereiden over veroudering. Niet over hoe we zo oud mogelijk kunnen worden, maar wat we kunnen doen om zolang mogelijk gezond en fit te blijven voor we sterven. Als het over verouderen gaat moet je je verdiepen in de cel. In de cellen zitten allerlei mechanismen die hun best doen om ons gezond te houden. Maar we werken niet erg mee, we verouderen dus sneller dan nodig is, door vervuiling. Door te leven ontstaan allerlei afvalstoffen die we moeilijk of helemaal niet meer kunnen afbreken. Een van de opruimsystemen in onze cellen zijn de lysosomen. Bij ouder worden raken de lysosomen vervuild door onoplosbare verbindingen van eiwitten en suikers. Slimme wetenschapper hebben bedacht dat alles in de natuur opgeruimd wordt. Wat heeft de natuur voor een oplossing bedacht voor het opruimen van de lysosomen na onze dood?  Ze zijn gaan graven op kerkhoven en vonden een bacterie die de lysosomen afbreekt. Het is gelukt om van die bacterie een medicijn te maken. Het medicijn wat natuurlijk ook gebruikt zou kunnen worden als anti- verouderingsmedicijn, wordt gebruikt voor mensen die door een fout in hun DNA heel snel verouderen omdat de lysosomen niet goed werken. De cellen raken daardoor zeer snel vervuild en verouderd. Wat zorgt voor een snelle veroudering. Het medicijn zorgt voor meer gezonde jaren voor deze mensen die doorgaans niet oud worden.

De meeste mensen kunnen ook veel gezonder oud worden met wat aanpassingen in onze leefstijl. Door te kijken naar de mismatch waarin we leven. We omringen ons met luxe en gemak, maar worden veel gezonder en fitter van ongemak, afzien en uitputting. Onze genen verschillen niet zoveel met de oermens, die de hele dag moest lopen om iets te eten te krijgen, vasten als er geen eten was en ook blootgesteld worden aan kou hoorde vast bij het dagelijks leven. Allemaal ervaringen waarop ons lichaam reageert met extra reinigende eiwitten. Dat is ook natuur en vast wel ontdekt, maar de meeste mensen weten het nog niet. 



vrijdag 2 januari 2026

"The Omen"

Mijn vriendin, die ook anorexia heeft gehad in haar jeugd, tipt mij over Alexandra Broeder. Alexandra is theatermaker en maakt voorstellingen over ingewikkelde onderwerpen. De voorstelling "The Omen" is een theatraal manifest waarin de diepere, maatschappelijke en spirituele betekenis van anorexia onderzocht werd. De voorstelling speelde in 2024 (helaas). Het vrouwelijk perspectief is het uitgangspunt, aangezien anorexia, door de eeuwen heen, voornamelijk bij meisjes voorkomt. Bovendien wordt volgens Alexandra, geen ruimte gegeven aan de vrouwelijke stem binnen de patriarchale samenleving. 

In de voorstelling ontleedt Broeder hoe de patriarchale maatschappij allerlei mogelijke eisen oplegt over hoe meisjes moeten zijn, hoe ze eruit moeten zien, hoe ze zich moeten gedragen. Dat je aantrekkelijk en succesvol moet zijn en tegelijk niet teveel ruimte in mag nemen.

Ik herken deze eisen en heb in mijn onderzoek (zie wroeten) de kooi als metafoor gebruikt. Ik heb uit veel kooien moeten stappen. Het is spannend om uit een kooi te stappen. Je kent het leven in de kooi, maar weet niet hoe je je in de wereld daarbuiten moet gedragen. Je stapt alleen uit de kooi als je je realiseert dat er iets niet klopt. 

De voorstelling werd gespeeld door meisjes met anorexia of herstellende van anorexia. Een van de speelsters raakt mij diep met haar uitspraak:

"Het blijft altijd onderdeel van je. Niet dat je last houdt van de symptomen, maar je hebt een diepere laag in jezelf ontdekt"